ประเด็นนี้กระเป๋านเรื่องที่สหายๆไปทำความกล้าหาญกันมาตอนตอนที่ตูนกลับจังหวัดลำปาง ในขณะที่ตูนกลับจังหวัดลำปาง เพื่อนฝูงมันเชิญชวนแฟนกักตุนไปเย้ดกระหยี โดยที่ไอ้เตมันเป็นคนไปพบแล้วนัดหมายสถานที่ให้ไปรอคอยกัน ก็วันนั้นไปกันคน ไอ้เตก็ขับไปวนหาแถว rca เลยได้เด็กมาคนนึง อายุราว16-17 ใบหน้าก็เสมือนธรรมดา ขาว ตัวเล็ก ทำผมประเทศเกาหลี ก็ตกลงราคาเป็นระเบียบก็ขึ้นรถกันไป เพียงพอถึงที่ๆนัดหมายกันไว้ ก็หยุดรถยนต์ ยังไม่ทันหยุดดีพวกเพื่อนพ้องๆรวมทั้งก้แฟนกักตุนที่นัดหมายกันไว้ก็ขึ้นมา น้องเขาก็สับสน ว่ากำเนิดไรขึ้น พอเพียงเสียงประตูดังรถยนต์ก็ออกในทันที น้องกระหยีก็โวยวายใหญ่เลย แฟนที่นั่งข้างน้องก็ขุ่ให้เงียบ น้องเขาก็เชื่อฟังอย่างยอดเยี่ยม(ด้วยเหตุว่ากลัว) และก็เลยตกลงกันว่าให้พวกเพื่อนฝูงๆเนี่ย***เย็-คนละครั้ง แล้วจะให้5000บาท แล้วถ้าเกิดยอมกระทำตามที่ขอไว้ก้ให้เพิ่มเติมอีก3000 น้องเขาก้ไม่เชื่อขา พวกสหายก้เลยให้เงินมัดจำไว้ก่อน3000 บาท น้องก็เลยยอมวางใจ พอใช้ได้จากที่ตกลง พวกสหายๆก็เลยช่วยเหลือกันถอดเสื้อถอดผ้าน้องออก หมดเลย ตอนแรกน้องมันก้ไม่ยินยอม แม้กระนั้นพอเพียงทวงสัญญา ก็เลยยอมแพ้ค่ะ

ขณะที่ดวงตะวันตรงหัวพวกแก สถานที่: หมอชิตใหม่ อากาศก็ร้อน คนก็แน่นชิบหาย กลิ่นสาปของเดินขวั่กพลุกพล่านไปๆมาๆทำให้เราเกือบจะระงับใจตะโกนตะเบ็งเป็นการระบายออกมาดังๆไม่อยู่เชียวกลิ่นคนยากจนมันเป็นยังงี้เองว่ะ เราแลเห็นพวกอีเหี้ยๆที่นั่งชูหัวอยู่ในรถเก๋งแล้วคิดต้องการผลักมันลงมาเย็ดชิบหาย “พี่ๆขอตังหน่อยสิ ผมจะกลับไปอยู่ที่บ้าน” เสียงของใครสักคนดังใกล้ๆไอ้เหี้ยคนยิ่งกำลังโกรธอยู่จุ้นมาขอเงินอีก เราหันไปจัดแจงฉะมันเต็มกำลัง เพียงพอมองเห็นหน้าทรุดโทรมๆหนวดเคราพะรุงพะรังของมันก็นึกออก “อ้าว ไอ้เหี้ยเดโช แกเองหรอ” ไอ้เดโชยกมือขยี้ตา แล้วมันก็ร้องเสียงดัง “พี่เปี๊ยก พี่เปี๊ยกจริงๆด้วย” “เอ้อ ฉันเอง เอ็งเป็นเหี้ยอะไรล่ะ ถึงมาขอทานอยู่บริเวณนี้” ไอ้เดชะทำจ๋อยสนิท “ผมพึ่งถูกไล่ออกจากงานน่ะ ไม่รู้เรื่องจะไปพึ่งคนใดกัน เพราะเหตุว่าผู้ที่พอๆจะรู้จักโดยมากก็ถูกตำรวจซิวไปหมดแล้ว ผมก็เลยจะต้องระหกระเหินขอเงินเขาใช้ไปวันๆนี่ล่ะ” ฉันมองหน้ามัน ไอ้เหี้ย เอ๊ย อดเห็นอกเห็นใจมิได้ ไหนๆคนมันก็เคยรู้จักกัน อีกอย่างกลับจากจังหวัดระยองตอนนี้เงินเต็มกระเป๋าเลย ฉันก็เลยเชิญมันไปพักด้วย ไอ้บารมีหน้าชื่นขึ้นมาทันใด พนมมือท่วมหัว “สาธุ ขอให้พี่เปี๊ยกต้องก้าวหน้าเหอะ” 

ส่วนตัวผมเป็นคนที่รักแล้วก็หวงแฟนมากมาย สมรสกันมาร่วม 10กว่า ปี ก็ยังรักไม่คลาย จะไม่ยินยอมให้แฟนไปไหนผู้เดียวจนถึงมาเมื่อตุุลาคม ปี ห้าสอง เพื่อความเจริญรุ่งเรืองในประเด็นการงานก็เลยจำต้องย้ายไปรับตำแหน่งที่จังหวัดอื่น อยู่ห่างจากบ้าน กว่า 300 กิโลเมตร ไม่อยากเปลี่ยนที่เรียนของลูกก็เลยมิได้พาครอบครัวตามไปด้วยอาศัยกลับไปอยู่ที่บ้านเย็นวันศุกร์ ไปดำเนินการยามเช้าวันจันทร์ แฟนเป็นคนพอใจงานบ้านงานเรือนเกลียดชังท่องเที่ยว ผมก็เลยไม่ห่วงเรื่องนอกทางของคุณ ตั้งแต่ผมย้ายที่ดำเนินงานพวกเราไม่ค่อยได้ยุ่งกันแฟนผมก็เลยมิได้คุม ฯเวลามีอะไรกันก็ใช้ถุงยางอนามัยตลอด แม้ไม่ใช้ถุงยางอนามัย ฯ ก็เอามาหลั่งภายนอก เรื่องมันแดงขึ้นมาเอาเมื่อถึงเวลาระดูของคุณจะมาแม้กระนั้นก็ไม่มา ผมสังเกตุมองคุณไม่สบายใจมากมายพูดน้อยจา ไม่คุยหยอกล้อเล่นเหมือนเก่า เอ๋ บอกไห้ฟังเรื่องระดูไม่มา เอ๋ พูดว่าไม่ต้องการที่จะอยากมีลูกอีก คืนวันหนึ่งพวกเรานอนคุยกันผมปลอบประโลมว่าช่างมันเถอะจะมีลูกอีกคนมองไม่เห็นจะเป็นอะไร แฟนพลั้งปากพูดออกมาว่าถ้าเกิดเป็นลูกของพี่โรจน์ก็ช่างเถอะแม้กระนั้นถ้าหากเป็นลูกคนอื่นๆใบหน้าไม่ราวกับพี่โรจน์จะเอาหน้าไปไว้ไหน ได้ยินเอ๋ บอกผมใจหาย รีบถามโดยทันทีว่ากำเนิดอะไรขึ้นหรือ เอ๋กอดผมแน่นร้องให้แล้วกล่าวว่าไม่ต้องการให้พี่โรจน์ทราบกลัวผมโกรธ กลัวพี่โรจน์ไม่ค่อยสบายใจ แม้กระนั้นหากว่าไม่บอกก็คิดมากกังวลใจ อัดอั้นตัน