ส่วนตัวผมเป็นคนที่รักแล้วก็หวงแฟนมากมาย สมรสกันมาร่วม 10กว่า ปี ก็ยังรักไม่คลาย จะไม่ยินยอมให้แฟนไปไหนผู้เดียวจนถึงมาเมื่อตุุลาคม ปี ห้าสอง เพื่อความเจริญรุ่งเรืองในประเด็นการงานก็เลยจำต้องย้ายไปรับตำแหน่งที่จังหวัดอื่น อยู่ห่างจากบ้าน กว่า 300 กิโลเมตร ไม่อยากเปลี่ยนที่เรียนของลูกก็เลยมิได้พาครอบครัวตามไปด้วยอาศัยกลับไปอยู่ที่บ้านเย็นวันศุกร์ ไปดำเนินการยามเช้าวันจันทร์ แฟนเป็นคนพอใจงานบ้านงานเรือนเกลียดชังท่องเที่ยว ผมก็เลยไม่ห่วงเรื่องนอกทางของคุณ ตั้งแต่ผมย้ายที่ดำเนินงานพวกเราไม่ค่อยได้ยุ่งกันแฟนผมก็เลยมิได้คุม ฯเวลามีอะไรกันก็ใช้ถุงยางอนามัยตลอด แม้ไม่ใช้ถุงยางอนามัย ฯ ก็เอามาหลั่งภายนอก เรื่องมันแดงขึ้นมาเอาเมื่อถึงเวลาระดูของคุณจะมาแม้กระนั้นก็ไม่มา ผมสังเกตุมองคุณไม่สบายใจมากมายพูดน้อยจา ไม่คุยหยอกล้อเล่นเหมือนเก่า เอ๋ บอกไห้ฟังเรื่องระดูไม่มา เอ๋ พูดว่าไม่ต้องการที่จะอยากมีลูกอีก คืนวันหนึ่งพวกเรานอนคุยกันผมปลอบประโลมว่าช่างมันเถอะจะมีลูกอีกคนมองไม่เห็นจะเป็นอะไร แฟนพลั้งปากพูดออกมาว่าถ้าเกิดเป็นลูกของพี่โรจน์ก็ช่างเถอะแม้กระนั้นถ้าหากเป็นลูกคนอื่นๆใบหน้าไม่ราวกับพี่โรจน์จะเอาหน้าไปไว้ไหน ได้ยินเอ๋ บอกผมใจหาย รีบถามโดยทันทีว่ากำเนิดอะไรขึ้นหรือ เอ๋กอดผมแน่นร้องให้แล้วกล่าวว่าไม่ต้องการให้พี่โรจน์ทราบกลัวผมโกรธ กลัวพี่โรจน์ไม่ค่อยสบายใจ แม้กระนั้นหากว่าไม่บอกก็คิดมากกังวลใจ อัดอั้นตัน